اقدامات اورژانسی هنگام سکته مغزی از اهمیت زیادی برخوردار است ، چرا که زمان در سکته مغزی بسیار مهم است و هرچه زمان بیشتری از وقع سکته مغزی گذشته و درمان برای بیمار آغاز نشود ، ریسک بروز عوارض ناشی از سکته مغزی و حتی مرگ افزایش پیدا می کند. سکته مغزی یک اورژانس پزشکی است که زمانی اتفاق می‌افتد که جریان خون به مغز مختل می‌شود، یا به دلیل انسداد یا پارگی رگ خونی. این کمبود جریان خون، مغز را از اکسیژن و مواد مغذی محروم می کند و منجر به آسیب یا مرگ سلول های مغز می شود. سکته مغزی می تواند تهدید کننده زندگی باشد و نیاز به مراقبت فوری و اقدامات اورژانسی پزشکی برای به حداقل رساندن خطر عوارض و بهبود شانس بهبود دارد.

اقدامات اورژانسی هنگام سکته مغزی شامل شناخت علائم و نشانه های سکته مغزی، درخواست کمک های فوری پزشکی و ارائه کمک های اولیه مناسب تا رسیدن کمک است. در مواقعی که مشکوک به سکته مغزی است، باید سریع و قاطعانه عمل کرد، زیرا تاخیر در درمان می تواند منجر به اختلالات جسمی و شناختی طولانی مدت یا حتی مرگ شود.


بیشتر بخوانید : طول عمر بعد از سکته مغزی


اقدامات اورژانسی هنگام سکته مغزی

شناخت علائم و نشانه های سکته مغزی اولین قدم در اقدامات اورژانسی است. 

صورت: از فرد بخواهید لبخند بزند. آیا یک طرف صورت آویزان می شود؟
بازوها: از فرد بخواهید هر دو دست خود را بالا بیاورد. آیا یک دست به سمت پایین حرکت می کند؟
گفتار: از فرد بخواهید یک عبارت ساده را تکرار کند. آیا گفتار آنها نامفهوم است یا درک آن دشوار است؟
زمان: اگر هر یک از این علائم را مشاهده کردید، وقت آن است که فورا با اورژانس تماس بگیرید.

سایر علائم و عوارض رایج سکته مغزی شامل بی حسی یا ضعف ناگهانی در صورت، بازو یا پا، به ویژه در یک طرف بدن است. گیجی ناگهانی یا مشکل در صحبت کردن یا درک گفتار. مشکل دید ناگهانی در یک یا هر دو چشم؛ مشکلات ناگهانی در راه رفتن، سرگیجه، یا از دست دادن تعادل یا هماهنگی؛ و سردرد شدید ناگهانی بدون علت شناخته شده.

اگر مشکوک به سکته مغزی هستید، فورا با اورژانس تماس بگیرید. زمان در درمان سکته مغزی ضروری است و مداخله زودهنگام می تواند خطر ناتوانی را کاهش دهد و نتایج را بهبود بخشد. تا جایی که ممکن است اطلاعات بیشتری از جمله علائم فرد، زمان شروع و هرگونه سابقه پزشکی مرتبط را در اختیار اعزام کننده قرار دهید.

هنگامی که خدمات فوریت های پزشکی وارد می شوند، وضعیت فرد را ارزیابی کرده و دوره مناسب درمان را تعیین می کنند. درمان سکته مغزی به نوع سکته مغزی و سرعت درخواست مراقبت های پزشکی بستگی دارد. سکته های مغزی ایسکمیک، که به دلیل انسداد رگ خونی تغذیه کننده مغز ایجاد می شوند، ممکن است با داروهای ترومبولیتیک یا ترومبکتومی مکانیکی برای بازگرداندن جریان خون درمان شوند. سکته های هموراژیک که در اثر پارگی رگ خونی مغز ایجاد می شوند، ممکن است برای ترمیم رگ و کاهش فشار روی مغز نیاز به جراحی داشته باشند.

در برخی موارد، فردی که سکته کرده است ممکن است برای بازیابی توانایی های از دست رفته و بهبود کیفیت زندگی خود به توانبخشی نیاز داشته باشد. این ممکن است شامل فیزیوتراپی برای بهبود قدرت و هماهنگی، کاردرمانی برای یادگیری روش‌های جدید انجام کارهای روزمره و گفتار درمانی برای رفع مشکلات ارتباطی باشد.

فیزیوتراپی سکته مغزی در منزل

اقدامات اورژانسی هنگام سکته مغزی

ارگو تراپیست رضا مقتدایی

فیزیوتراپی سکته مغزی، همچنین به عنوان توانبخشی سکته مغزی شناخته می شود، شامل یک برنامه ساختاریافته از فعالیت ها است که برای کمک به بازماندگان سکته مغزی در بازیابی هرچه بیشتر عملکرد فیزیکی ممکن است. رویکرد خاص می تواند بسته به شدت سکته مغزی و نواحی آسیب دیده بدن متفاوت باشد، اما به طور کلی، فیزیوتراپی سکته مغزی شامل اجزای زیر است:

ارزیابی اولیه برای درک توانایی‌های فیزیکی، محدودیت‌ها و اهداف بیمار و توسعه یک برنامه توانبخشی شخصی متناسب با نیازهای بیمار در مرحله اولیه انجام می گیرد.

آموزش تحرک: ورزش هایی برای بهبود راه رفتن و تعادل و در صورت نیاز از وسایل کمکی مانند عصا، واکر یا بریس استفاده کنید.

آموزش قدرت: تمرینات هدفمند برای تقویت عضلات ضعیف شده در اثر سکته مغزی که شامل استفاده از نوارهای مقاومتی، وزنه ها و تجهیزات تخصصی.

تمرینات هماهنگی و تعادل: فعالیت هایی که برای بهبود هماهنگی و جلوگیری از سقوط طراحی شده اند. تکنیک ها ممکن است شامل ایستادن روی یک پا، راه رفتن پشت سر هم و استفاده از تخته های تعادل باشد.


بیشتر بخوانید : بهبود تعادل پس از سکته مغزی


سایر رویکردهای فیزیوتراپی

تمرینات دامنه حرکتی: تمرینات کششی و حرکتی از جمله مهم ترین تمرینات فیزیوتراپی سکته مغزی برای حفظ یا بهبود انعطاف پذیری در مفاصل که شامل تمرینات منفعل و فعال دامنه حرکتی می شود.

آموزش ویژه وظایف: انجام فعالیت های روزانه مانند لباس پوشیدن، حمام کردن و غذا خوردن با تکنیک هایی برای انطباق یا اصلاح وظایف با توانایی های فعلی بیمار.

آموزش راه رفتن: تمریناتی برای بهبود الگوهای راه رفتن و تحرک.

آموزش مجدد عصبی عضلانی: تکنیک هایی برای کمک به برقراری مجدد الگوهای حرکتی طبیعی که ممکن است شامل تحریک الکتریکی عملکردی یا بیوفیدبک باشد.

تمرینات درمانی: انواع تمرینات با هدف بهبود قدرت کلی، استقامت و عملکرد و متناسب با اختلالات خاص بیمار و مرحله بهبودی در نظر گرفته می شود.

درمان دستی: تکنیک های عملی برای کاهش درد، بهبود گردش خون و تقویت عملکرد عضلات که شامل ماساژ، تحرک مفصل و کشش می شود.

نویسنده

تاریخ انتشار

keyboard_arrow_up