بهبودی پس از سکته مغزی یک فرآیند پیچیده و فردی است که ممکن است سال ها طول بکشد. با توانبخشی زودهنگام و فشرده، یک محیط حمایتی و یک عزم قوی، افراد می توانند پیشرفت چشمگیری در بازیابی جسمانی خود داشته باشند.

سکته مغزی زمانی اتفاق می افتد که خون رسانی به بخشی از مغز قطع می شود و باعث مرگ سلول های مغز می شود. شدت سکته مغزی و روند بهبودی ناشی از آن به محل و اندازه ناحیه آسیب دیده مغز بستگی دارد.

مدت زمان بهبودی پس از سکته مغزی بسته به فرد بسیار متفاوت است. برخی از بیماران ممکن است طی چند ماه پیشرفت قابل توجهی داشته باشند، در حالی که برخی دیگر ممکن است به سالها توانبخشی با فیزیوتراپی سکته مغزی در منزل نیاز داشته باشند.

بلافاصله پس از سکته مغزی، مغز ممکن است تورم و التهاب را تجربه کند. این می تواند منجر به علائمی مانند:

  • گیجی
  • مشکل در صحبت کردن یا درک گفتار
  • ضعف یا فلج در یک طرف بدن
  • مشکلات بینایی
  • مسائل مربوط به تعادل و هماهنگی

بهبودی پس از سکته مغزی

بهبودی زودهنگام (3 ماه اول)

در مرحله بهبودی اولیه، مغز شروع به ترمیم و سازماندهی مجدد خود می کند. این فرآیند به عنوان نوروپلاستیسیته شناخته می شود. میزان بهبودی در این مرحله به شدت سکته مغزی و سلامت کلی فرد بستگی دارد.

بهبودی فیزیکی: بیماران ممکن است بهبودهایی را در عملکرد حرکتی تجربه کنند، مانند بازیابی برخی از حرکات در اندام های آسیب دیده. آنها همچنین ممکن است روی بهبود تعادل و هماهنگی کار کنند.

بازیابی شناختی: عملکردهای شناختی مانند حافظه، توجه و حل مسئله ممکن است شروع به بهبود کنند.

بازیابی عاطفی: بیماران ممکن است طیفی از احساسات از جمله افسردگی، اضطراب و ناامیدی را تجربه کنند. حمایت خانواده، دوستان و متخصصان مراقبت های بهداشتی در این دوران بسیار مهم است.

بهبودی دیرهنگام (3 ماه تا 2 سال)

مرحله بهبودی دیرهنگام با پیشرفت مداوم در عملکرد فیزیکی، شناختی و عاطفی مشخص می شود.

بهبودی فیزیکی: بیماران ممکن است به بازیابی حرکت و قدرت در اندام های آسیب دیده ادامه دهند. آنها همچنین ممکن است روی بهبود استقامت و تحرک کلی خود کار کنند.
بازیابی شناختی: عملکردهای شناختی ممکن است به بهبود ادامه دهند، اگرچه ممکن است برخی از کاستی ها باقی بماند. بیماران ممکن است بر روی استراتژی هایی برای جبران هر گونه اختلال شناختی کار کنند.
بهبود عاطفی: بیماران ممکن است کاهش تدریجی علائم عاطفی را تجربه کنند. آنها ممکن است مکانیسم های مقابله ای را برای مدیریت استرس و بهبود رفاه کلی خود بیاموزند.

ریکاوری بلند مدت (2 سال به بعد)

در حالی که بهبودی قابل توجهی اغلب در دو سال اول پس از سکته اتفاق می افتد، برخی از افراد ممکن است در دراز مدت بهبودهایی را تجربه کنند.

بهبودی فیزیکی: بیماران ممکن است به پیشرفت تدریجی در تحرک و قدرت ادامه دهند. آنها همچنین ممکن است روی حفظ سلامت جسمانی خود و جلوگیری از سکته های بعدی کار کنند.

بازیابی شناختی: عملکردهای شناختی ممکن است به بهبود ادامه دهند، اگرچه ممکن است برخی از نقایص باقی بماند.

بازیابی عاطفی: بیماران ممکن است همچنان چالش های عاطفی را تجربه کنند، اما ممکن است مکانیسم های مقابله ای موثری را بیاموزند و حس انعطاف پذیری را در خود ایجاد کنند.

عوامل موثر بر بهبودی

روند بهبودی پس از سکته مغزی تحت تأثیر عوامل مختلفی قرار می گیرد، از جمله:

  • شدت سکته مغزی: سکته های بزرگتر یا شدیدتر معمولاً منجر به بهبودی طولانی تر و چالش برانگیزتر می شود.
  • محل سکته مغزی: ناحیه آسیب دیده مغز علائم خاص و نقص عملکردی تجربه شده را تعیین می کند.
  • سن: افراد جوان بهتر از افراد مسن تر بهبود می یابند.
  • سلامت کلی: شرایط پزشکی از قبل موجود، مانند بیماری قلبی یا دیابت، می تواند بر بهبودی تأثیر بگذارد.
  • توانبخشی: توانبخشی اولیه و فشرده برای به حداکثر رساندن پتانسیل بهبود ضروری است.
  • سیستم پشتیبانی: داشتن خانواده، دوستان، و تیم مراقبت های بهداشتی می تواند به طور قابل توجهی بهبودی را افزایش دهد.

توانبخشی پس از سکته مغزی

بهبودی پس از سکته مغزی

ارگو تراپیست رضا مقتدایی

توانبخشی نقش مهمی در بهبود سکته مغزی دارد. این شامل طیف وسیعی از درمان های طراحی شده برای بهبود عملکرد فیزیکی، شناختی و عاطفی است.

  • فیزیوتراپی: بر بهبود تحرک، قدرت و هماهنگی تمرکز دارد.
  • کاردرمانی: به بیماران کمک می کند تا مهارت های زندگی روزمره مانند غذا خوردن، لباس پوشیدن و حمام کردن را به دست آورند.
  • گفتار درمانی: مشکلات ارتباطی مانند آفازی و دیس آرتری را برطرف می کند.
  • شناخت درمانی: عملکردهای شناختی مانند حافظه، توجه و حل مسئله را بهبود می بخشد.
  • حمایت عاطفی: برای کمک به بیماران در مدیریت چالش های عاطفی و بهبود رفاه کلی خود، مشاوره و پشتیبانی ارائه می دهد.

فیزیوتراپی سکته مغزی در منزل

فیزیوتراپی سکته مغزی نوعی توانبخشی است که به افرادی که دچار سکته مغزی شده اند کمک می کند تا حرکت و عملکرد خود را بازیابند. می تواند به بهبود تعادل، هماهنگی، قدرت و تحرک کمک کند. فیزیوتراپیست ها همچنین می توانند به افراد در یادگیری نحوه استفاده از وسایل کمکی مانند ویلچر یا واکر کمک کنند.

فیزیوتراپی سکته مغزی معمولاً پس از سکته مغزی در بیمارستان شروع می شود و پس از آن بصورت فیزیوتراپی در منزل ادامه پیدا می کند.

فیزیوتراپیست ها از تکنیک های مختلفی برای کمک به بهبودی افراد از سکته مغزی استفاده می کنند. این تکنیک ها ممکن است شامل موارد زیر باشد:

ورزش: فیزیوتراپیست ها ممکن است از تمرینات برای کمک به افراد برای بهبود دامنه حرکتی، قدرت و هماهنگی خود استفاده کنند.
تمرین تعادل: فیزیوتراپیست ها ممکن است از تمرینات تعادلی برای کمک به افراد در بهبود تعادل و جلوگیری از زمین خوردن استفاده کنند.
آموزش راه رفتن: فیزیوتراپیست ها ممکن است از آموزش راه رفتن برای کمک به افراد در یادگیری نحوه راه رفتن مجدد پس از سکته استفاده کنند.
آموزش وسایل کمکی: فیزیوتراپیست ها ممکن است به افراد کمک کنند تا نحوه استفاده از وسایل کمکی مانند ویلچر یا واکر را بیاموزند.

فیزیوتراپی سکته مغزی در منزل می تواند یک تجربه چالش برانگیز اما مفید باشد. با تلاش و فداکاری، افرادی که سکته مغزی کرده اند می توانند پیشرفت های قابل توجهی در بهبودی خود ایجاد کنند.

نویسنده

تاریخ انتشار

keyboard_arrow_up