بیماری پارکینسون (PD) یک اختلال پیشرونده سیستم عصبی است که بر حرکت تأثیر می گذارد. علائم به تدریج شروع می شود و اغلب با یک لرزش کوچک در یک دست شروع می شود. علاوه بر لرزش ها، این اختلال معمولاً باعث خشکی یا کند شدن حرکت نیز می شود.

پیش آگهی بیماری پارکینسون به شدت بیماری و نحوه پاسخ فرد به درمان بستگی دارد. در برخی موارد، بیماری می تواند به کندی پیشرفت کند. در موارد دیگر، علائم می توانند به سرعت بدتر شوند.

با پیشرفت بیماری، افراد مبتلا به پارکینسون ممکن است مشکلات بیشتری در راه رفتن، صحبت کردن و انجام فعالیت های روزانه خود داشته باشند. در برخی موارد، افراد مبتلا به پارکینسون ممکن است به مراقبت های طولانی مدت نیاز داشته باشند.

علائم بیماری پارکینسون

علائم معمولاً به تدریج شروع می شود و ممکن است سال ها طول بکشد تا به طور کامل آشکار شوند. شایع ترین علائم عبارتند از:

  • لرزش: لرزش در حالت استراحت، معمولاً در یک دست یا انگشتان
  • کندی حرکت: حرکت آهسته و دشوار
  • سفتی عضلانی: سفتی و خشکی عضلات
  • اختلال تعادل و هماهنگی: مشکل در راه رفتن، ایستادن و چرخیدن
  • اختلالات گفتاری و بلع: مشکل در صحبت کردن، بلعیدن و صاف کردن صدا
  • اختلالات شناختی: مشکلات حافظه، تمرکز و تصمیم گیری

دلایل و عوامل خطر

علت دقیق پارکینسون ناشناخته است، اما تصور می شود که ترکیبی از عوامل ژنتیکی و محیطی نقش دارند.

در بیماری پارکینسون، سلول های عصبی در بخشی از مغز به نام جسم سیاه تخریب می شوند. این سلول ها مسئول تولید دوپامین هستند، یک ماده شیمیایی که به کنترل حرکت کمک می کند. کاهش دوپامین باعث علائم بیماری می شود.

عواملی که خطر ابتلا به این بیماری را افزایش می دهند عبارتند از:

  • سن: خطر ابتلا به پارکینسون با افزایش سن افزایش می یابد.
  • جنس: مردان بیشتر از زنان به پارکینسون مبتلا می شوند.
  • سابقه خانوادگی: افرادی که سابقه خانوادگی این بیماری دارند بیشتر در معرض خطر ابتلا به این بیماری هستند.
  • عوامل محیطی: برخی عوامل محیطی مانند قرار گرفتن در معرض سموم خاص و آسیب مغزی ممکن است خطر ابتلا به بیماری پارکینسون را افزایش دهند.

تشخیص این بیماری بر اساس تاریخچه پزشکی، معاینه فیزیکی و آزمایشات تصویربرداری انجام می شود.

درمان بیماری پارکینسون

هدف از درمان پارکینسون کاهش علائم و بهبود کیفیت زندگی است. درمان معمولاً شامل داروها، فیزیوتراپی و سایر روش های درمانی است.

داروهای اصلی برای درمان این بیماری شامل موارد زیر هستند:

  • داروهای تحریک کننده دوپامین: این داروها به افزایش سطح دوپامین در مغز کمک می کنند.
  • داروهای مهارکننده مونوآمین اکسیداز B (MAO-B): این داروها به کاهش تجزیه دوپامین در مغز کمک می کنند.
  • داروهای آنتی کولینرژیک: این داروها به کاهش اسپاسم عضلانی کمک می کنند.

روش های درمانی دیگر که ممکن است برای درمان بیماری پارکینسون مفید باشند عبارتند از:

جراحی: جراحی عمیق مغز (DBS) یک روش جراحی است که شامل کاشت الکترود در مغز برای تحریک مناطق خاصی است که مسئول کنترل حرکت هستند.
درمان ژنتیکی: محققان در حال توسعه روش های درمانی ژنتیکی برای بیماری پارکینسون هستند.

توانبخشی پارکینسون

توانبخشی پارکینسون یک برنامه درمانی است که به افراد مبتلا به این بیماری کمک می کند تا استقلال خود را در انجام فعالیت های روزانه حفظ کنند و کیفیت زندگی خود را بهبود بخشند. توانبخشی پارکینسون می تواند شامل موارد زیر باشد:

  • فیزیوتراپی: متخصصان فیزیوتراپی در منزل می توانند به افراد مبتلا به پارکینسون کمک کنند تا قدرت، هماهنگی، تعادل و دامنه حرکتی خود را بهبود بخشند.
  • کاردرمانی: کاردرمانگران می توانند به افراد مبتلا به پارکینسون کمک کنند تا مهارت های حرکتی ظریف و عملکردی خود را بهبود بخشند.
  • گفتار درمانی: گفتاردرمانگران می توانند به افراد مبتلا به پارکینسون کمک کنند تا مشکلات گفتاری و بلع خود را بهبود بخشند.
  • مشاوره: مشاوره می تواند به افراد مبتلا به پارکینسون کمک کند تا با چالش های عاطفی و اجتماعی این بیماری کنار بیایند.

هدف از توانبخشی پارکینسون کمک به افراد مبتلا به این بیماری برای حفظ استقلال خود و انجام فعالیت های روزانه به طور مستقل است. توانبخشی همچنین می تواند به افراد مبتلا به پارکینسون کمک کند تا کیفیت زندگی خود را بهبود بخشند و از مشکلاتی مانند افتادن و آسیب دیدگی جلوگیری کنند.

توانبخشی پارکینسون می تواند به صورت فردی یا گروهی انجام شود. توانبخشی فردی معمولاً برای افراد مبتلا به پارکینسون که مشکلات خاصی دارند، مانند افتادن یا مشکلات گفتاری، مناسب است. توانبخشی گروهی می تواند برای افراد مبتلا به پارکینسون که می خواهند با دیگران ارتباط برقرار کنند و از تجربیات یکدیگر بیاموزند، مفید باشد.

مراحل توانبخشی

توانبخشی پارکینسون معمولاً شامل مراحل زیر است:

ارزیابی: در مرحله ارزیابی، یک تیم توانبخشی شامل پزشک، فیزیوتراپیست، کاردرمان، گفتاردرمان و مشاور، وضعیت فرد مبتلا به پارکینسون را ارزیابی می کنند. این ارزیابی به تیم توانبخشی کمک می کند تا برنامه درمانی مناسب را برای فرد تعیین کنند.

برنامه درمانی: بر اساس نتایج ارزیابی، تیم توانبخشی یک برنامه درمانی برای فرد مبتلا به پارکینسون تعیین می کند. این برنامه درمانی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • تمرینات فیزیوتراپی برای بهبود قدرت، هماهنگی و تعادل
  • تمرینات کاردرمانی برای بهبود مهارت های حرکتی ظریف و عملکردی
  • گفتار درمانی برای بهبود مشکلات گفتاری و بلع

 

نویسنده

تاریخ انتشار

keyboard_arrow_up