دوره نقاهت پس از سکته مغزی بسته به شدت سکته مغزی و سلامت کلی هر بیمار می تواند به طور قابل توجهی متفاوت باشد. با این حال، برخی از مراحل کلی بهبودی وجود دارد که اکثر بازماندگان سکته مغزی آن‌ها را تجربه می‌کنند:

مرحله حاد (0-3 ماه)

این بحرانی ترین مرحله بهبودی است، زیرا مغز هنوز در حال بهبود است و در برابر آسیب های بیشتر آسیب پذیر است.
بیماران ممکن است طیف وسیعی از علائم را تجربه کنند، از جمله ضعف یا فلج در یک طرف بدن، مشکل در صحبت کردن یا درک گفتار، مشکلات بینایی، و اختلالات شناختی.
درمان در این مرحله بر تثبیت وضعیت بیمار، جلوگیری از عوارض و شروع توانبخشی اولیه متمرکز است.

مرحله تحت حاد (3-6 ماه)

در این مرحله، مغز به بهبود و سازماندهی مجدد خود ادامه می دهد.
بیماران ممکن است شروع به بازیابی برخی عملکردها و استقلال کنند، اما ممکن است همچنان در فعالیت های روزانه به کمک نیاز داشته باشند.
توانبخشی فشرده تر می شود و بر بهبود تحرک، گفتار و عملکرد شناختی تمرکز می کند.

مرحله مزمن (6 ماه به بعد)

این مرحله اغلب با بهترین نتایج در بهبودی مشخص می شود، اگرچه برخی از بیماران ممکن است در طول زمان به بهبود تدریجی ادامه دهند.
تمرکز مراقبت روی به حداکثر رساندن توانایی های عملکردی و کیفیت زندگی بیمار تغییر می کند.
توانبخشی ممکن است ادامه یابد، اما ممکن است کمتر تکرار شود و بیشتر بر حفظ عملکرد و جلوگیری از زوال بیشتر متمرکز شود.

مراقبت در طول دوره نقاهت پس از سکته مغزی

مراقبت های پس از سکته مغزی برای بهبود بهینه و بهبود کیفیت زندگی بیمار ضروری است. باید متناسب با نیازهای هر بیمار باشد و ممکن است شامل اجزای زیر باشد:

مدیریت پزشکی

معاینات پزشکی منظم برای نظارت بر پیشرفت بهبودی و رسیدگی به علائم یا عوارض جدید.
مدیریت دارو برای جلوگیری از سکته های بیشتر، کنترل فشار خون یا مدیریت سایر شرایط پزشکی.
مشاوره تغذیه برای اطمینان از اینکه بیمار تغذیه کافی برای حمایت از بهبودی دریافت می کند.

توانبخشی

فیزیوتراپی برای بهبود تحرک، تعادل و قدرت عضلانی.
کاردرمانی برای بهبود مهارت های زندگی روزمره مانند لباس پوشیدن، غذا خوردن و حمام کردن.
گفتار درمانی برای بهبود گفتار، زبان و توانایی های بلع

 

دوره نقاهت پس از سکته مغزی

ارگو تراپیست رضا مقتدایی

فیزیوتراپی سکته مغزی در منزل

فیزیوتراپی سکته مغزی در منزل نوعی توانبخشی تخصصی و بخش مهمی از مراقبت های دوره نقاهت پس از سکته مغزی است که هدف آن بهبود عملکرد، تحرک و استقلال در افرادی است که سکته مغزی را تجربه کرده اند.

اهداف فیزیوتراپی سکته مغزی:

  • بازیابی تحرک و دامنه حرکت
  • بهبود تعادل و هماهنگی
  • افزایش قدرت و استقامت عضلات
  • کاهش درد و سفتی
  • ارتقای استقلال عملکردی در فعالیت های روزمره زندگی (ADLs)

فیزیوتراپی سکته مغزی شامل یک ارزیابی جامع برای تعیین نیازها و محدودیت های خاص بیمار است. درمان ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • محدوده حرکتی غیرفعال (PROM): کشش و حرکت ملایم برای جلوگیری از سفتی و حفظ تحرک مفصل.
  • محدوده حرکتی فعال (AROM): تمریناتی که بیمار را تشویق می کند تا اندام آسیب دیده خود را مستقل حرکت دهد.
  • تمرینات تقویتی: تمرینات مقاومتی برای بهبود قدرت و استقامت عضلات.
  • تمرینات تعادل و هماهنگی: فعالیت هایی که تعادل و هماهنگی بیمار را به چالش می کشد.
  • آموزش عملکردی: تمرین ADL ها، مانند راه رفتن، لباس پوشیدن و غذا خوردن، برای بهبود استقلال عملکردی.
  • تحریک الکتریکی: استفاده از جریان های الکتریکی برای تحریک عضلات و بهبود حرکت.
  • وسایل کمکی: تهیه عصا، واکر یا ویلچر برای افزایش تحرک و ایمنی.

فیزیوتراپی سکته مغزی در منزل معمولاً از یک رویکرد مرحله‌ای پیروی می‌کند:

  • فاز حاد: بلافاصله پس از سکته مغزی شروع می شود و بر پیشگیری از عوارض و حفظ عملکرد اولیه تمرکز دارد.
  • فاز تحت حاد: چند هفته پس از سکته مغزی رخ می دهد و هدف آن بهبود تحرک، دامنه حرکت و قدرت است.
  • فاز مزمن: ماه ها یا سال ها پس از سکته مغزی ادامه می یابد و بر به حداکثر رساندن بازیابی عملکردی و حفظ استقلال تمرکز می کند.

 

نویسنده

تاریخ انتشار

keyboard_arrow_up