سندرم پیریفورمیس، که به عنوان سندرم عضله هرمی یا گلابی شکل نیز شناخته می‌شود، وضعیتی است که در آن عضله پیریفورمیس عصب سیاتیک را تحریک یا فشرده می‌کند. این عصب بزرگترین عصب بدن است که از ستون فقرات به سمت پاها امتداد دارد. فشردگی عصب سیاتیک می‌تواند منجر به درد، سوزن سوزن شدن و بی حسی در باسن، ران و پاها شود.

عضله پیریفورمیس یک عضله کوچک و صاف در عمق باسن است. این عضله از استخوان خاجی به بالای استخوان ران (فمور) متصل می‌شود. عضله پیریفورمیس به چرخش خارجی ران و تثبیت مفصل ران کمک می‌کند.

تشخیص سندرم پیریفورمیس می‌تواند دشوار باشد، زیرا علائم آن شبیه به سایر بیماری‌ها، مانند سیاتیک، آرتروز و بورسیت است. پزشک برای تشخیص سندرم پیریفورمیس معاینه فیزیکی انجام می‌دهد و ممکن است آزمایش‌های زیر را تجویز کند:

  • اشعه ایکس: اشعه ایکس می‌تواند برای descartar آرتروز یا سایر مشکلات استخوانی استفاده شود.
  • MRI: MRI می‌تواند برای مشاهده عضله پیریفورمیس و عصب سیاتیک استفاده شود.
  • EMG: EMG می‌تواند برای بررسی فعالیت عضله پیریفورمیس استفاده شود.

علل سندرم پیریفورمیس

  • اسپاسم عضله پیریفورمیس: انقباض غیر ارادی عضله پیریفورمیس می‌تواند عصب سیاتیک را فشرده کند.
  • التهاب عضله پیریفورمیس: التهاب عضله پیریفورمیس می‌تواند به دلیل آسیب، عفونت یا سایر عوامل ایجاد شود.
  • واریاسیون آناتومیکی: در برخی افراد، عضله پیریفورمیس از طریق سوراخ سیاتیک بزرگ عبور می‌کند، جایی که عصب سیاتیک نیز از آن عبور می‌کند. در این افراد، عضله پیریفورمیس بیشتر در معرض فشردگی عصب سیاتیک است.
  • تروما: آسیب به عضله پیریفورمیس، مانند ضربه یا افتادن، می‌تواند منجر به سندرم پیریفورمیس شود.
  • اختلالات عصبی عضلانی: برخی از اختلالات عصبی عضلانی، مانند دیستروفی عضلانی، می‌توانند عضله پیریفورمیس را تحت تاثیر قرار دهند و خطر ابتلا به سندرم پیریفورمیس را افزایش دهند.

علائم

  • درد در باسن، به ویژه در قسمت بالای باسن، شایع ترین علامت سندرم پیریفورمیس است.
  • درد می‌تواند از باسن به ران و پاها امتداد یابد.
  • سوزن سوزن شدن و بی حسی در باسن، ران و پاها ممکن است رخ دهد.
  • راه رفتن یا دویدن می‌تواند درد را تشدید کند.
  • ضعف عضلات در ران و پاها ممکن است رخ دهد.
  • نشستن برای مدت طولانی می‌تواند درد را تشدید کند.

درمان سندرم پیریفورمیس

درمان سندرم پیریفورمیس به طور کلی شامل موارد زیر است:

  • استراحت: از فعالیت‌هایی که درد را تشدید می‌کنند، مانند نشستن طولانی مدت، راه رفتن یا دویدن، خودداری کنید.
  • داروهای ضد درد: داروهای ضد درد مانند ایبوپروفن یا استامینوفن می‌توانند به تسکین درد کمک کنند.
  • کمپرس یخ: استفاده از یخ می‌تواند به کاهش التهاب و درد کمک کند.
  • گرما: استفاده از گرما می‌تواند به شل شدن عضلات و تسکین درد کمک کند.
  • فیزیوتراپی: فیزیوتراپی می‌تواند به کشش و تقویت عضلات

درمان سندرم پیریفورمیس با فیزیوتراپی

سندرم پیریفورمیس

ارگو تراپیست رضا مقتدایی

فیزیوتراپی یکی از موثرترین روش‌های درمان سندرم پیریفورمیس است. فیزیوتراپیست با استفاده از تکنیک‌های مختلف می‌تواند به تسکین درد، کاهش التهاب و بهبود انعطاف‌پذیری و قدرت عضلات لگن و ران کمک کند.

برخی از تکنیک‌های رایج فیزیوتراپی برای درمان سندرم پیریفورمیس عبارتند از:

  • تمرینات کششی: کشش عضله پیریفورمیس و عضلات دیگر لگن و ران می‌تواند به کاهش تنش و فشار روی عصب سیاتیک کمک کند.
  • تقویت عضلات: تقویت عضلات ضعیف لگن و ران می‌تواند به بهبود ثبات مفصل ران و کاهش فشار روی عضله پیریفورمیس کمک کند.
  • درمان دستی: فیزیوتراپیست می‌تواند از تکنیک‌های درمان دستی و تحریک عضلانی برای تسکین درد و التهاب عضله پیریفورمیس استفاده کند.
  • الکتروتراپی: از دستگاه‌های الکتروتراپی می‌توان برای تحریک عضلات، کاهش درد و التهاب و تسریع بهبودی استفاده کرد.
  • تکنیک‌های بیوفیدبک: این تکنیک به بیمار کمک می‌کند تا عضلات لگن خود را بهتر کنترل کند و از انقباض بیش از حد عضله پیریفورمیس جلوگیری کند.

برنامه فیزیوتراپی برای درمان سندرم پیریفورمیس به طور خاص برای هر بیمار طراحی می‌شود و به عوامل مختلفی مانند شدت علائم، وضعیت جسمانی بیمار و فعالیت‌های روزمره او بستگی دارد.

در اینجا چند نمونه از تمرینات کششی که می‌توانید برای سندرم پیریفورمیس انجام دهید آورده شده است:

کشش عضله پیریفورمیس در حالت خوابیده به پشت: به پشت دراز بکشید و زانوی پای مبتلا را به سمت قفسه سینه خود خم کنید. سپس، مچ پای خود را با دست بگیرید و آن را به سمت باسن خود بکشید. این کشش را به مدت 30 ثانیه نگه دارید و سپس آن را در طرف دیگر تکرار کنید.

کشش عضله پیریفورمیس در حالت نشسته: روی زمین بنشینید و پای مبتلا را روی پای دیگر قرار دهید. سپس، زانوی پای بالایی را خم کنید و آن را به سمت قفسه سینه خود بکشید. این کشش را به مدت 30 ثانیه نگه دارید و سپس آن را در طرف دیگر تکرار کنید.

کشش عضله پیریفورمیس در حالت ایستاده: رو به دیوار بایستید و پای مبتلا را به عقب و به سمت دیوار بلند کنید. سپس، باسن خود را به سمت دیوار فشار دهید و زانوی پای خود را خم کنید. این کشش را به مدت 30 ثانیه نگه دارید و سپس آن را در طرف دیگر تکرار کنید.

نویسنده

تاریخ انتشار

keyboard_arrow_up