سکته مغزی در جوانان، یک اورژانس پزشکی است که زمانی رخ می دهد که جریان خون به مغز قطع شود. این وقفه مغز را از اکسیژن و مواد مغذی محروم می کند و منجر به آسیب سلول های مغزی و ناتوانی های بالقوه درازمدت می شود.

در حالی که سکته مغزی بیشتر با افراد مسن مرتبط است، ممکن است در افراد جوان تر، از جمله کودکان و نوجوانان نیز رخ دهد.

علائم سکته مغزی در جوانان مشابه علائم در افراد مسن است و عبارتند از:

  • بی حسی یا ضعف ناگهانی در صورت، بازو یا پا، به ویژه در یک طرف بدن
  • گیجی ناگهانی، مشکل در صحبت کردن، یا مشکل در درک گفتار
  • مشکل دید ناگهانی در یک یا هر دو چشم
  • مشکلات ناگهانی در راه رفتن، سرگیجه، از دست دادن تعادل یا هماهنگی
  • سردرد شدید ناگهانی بدون علت شناخته شده

ضروری است که این علائم را بشناسید و در صورت بروز آنها فورا به دنبال مراقبت های پزشکی باشید، زیرا مداخله زودهنگام می تواند به کاهش آسیب مغزی و بهبود نتایج درمانی کمک کند.

تشخیص سکته مغزی در جوانان می‌تواند چالش برانگیز باشد، زیرا ممکن است علائم با شرایط دیگری مانند میگرن یا تشنج اشتباه گرفته شود. با این حال، چندین آزمایش می تواند به تایید وجود سکته مغزی و تعیین علت آن کمک کند، از جمله:

معاینه فیزیکی: پزشک علائم، سابقه پزشکی و عوامل خطر فرد را ارزیابی می کند تا احتمال سکته مغزی را تعیین کند.
تست های تصویربرداری: تست های تصویربرداری مانند سی تی اسکن یا ام آر آی می توانند تصاویر دقیقی از مغز ارائه دهند و به شناسایی مناطق آسیب دیده از سکته کمک کنند.
آزمایش خون: آزمایش خون می تواند به ارزیابی سطح کلسترول، سطح قند خون و سایر عواملی که ممکن است خطر سکته مغزی را افزایش دهد، کمک کند.
الکتروکاردیوگرام (ECG): نوار قلب می تواند به تشخیص ریتم های نامنظم قلب کمک کند که ممکن است خطر سکته را افزایش دهد.
اکوکاردیوگرام: اکوکاردیوگرام می تواند ساختار و عملکرد قلب را ارزیابی کند و هر گونه ناهنجاری را که ممکن است خطر سکته مغزی را افزایش دهد شناسایی کند.

دلایل سکته مغزی در جوانان

نقایص مادرزادی قلب: برخی از کودکان با نقص‌هایی در ساختار قلب متولد می‌شوند که می‌تواند خطر تشکیل لخته‌های خون و حرکت به سمت مغز و ایجاد سکته را افزایش دهد.

بیماری سلول داسی شکل: این اختلال ژنتیکی باعث می شود گلبول های قرمز بد شکل و چسبناک شوند و خطر لخته شدن خون را افزایش دهد.

تروما: آسیب‌های سر، مانند آسیب‌هایی که در تصادفات رانندگی یا فعالیت‌های ورزشی ایجاد می‌شود، می‌تواند به رگ‌های خونی آسیب برساند و منجر به سکته شود.

عفونت ها: برخی عفونت ها مانند مننژیت یا اندوکاردیت می توانند باعث التهاب در رگ های خونی شوند و خطر سکته مغزی را افزایش دهند.

اختلالات خونی: شرایطی مانند ترومبوفیلی، یک اختلال ژنتیکی که باعث تشکیل غیرطبیعی لخته خون می شود، می تواند خطر سکته را افزایش دهد.

مصرف مواد مخدر: مصرف غیرقانونی مواد مخدر، به ویژه کوکائین و مت آمفتامین ها، می تواند با ایجاد انقباض عروق خونی و افزایش فشار خون منجر به سکته شود.

بیماری های خود ایمنی: شرایطی مانند لوپوس یا سندرم آنتی فسفولیپید می تواند باعث التهاب در رگ های خونی و افزایش خطر سکته شود.

عوامل خطر

در حالی که سکته های مغزی در جوانان در مقایسه با سکته های مغزی در افراد مسن نسبتا نادر است، چندین عامل خطر وجود دارد که می تواند احتمال وقوع سکته مغزی را در افراد جوان تر افزایش دهد. این عوامل خطر عبارتند از:

فشار خون بالا: فشار خون بالا یک عامل خطر مهم برای سکته مغزی در جوانان است، زیرا می تواند به رگ های خونی آسیب برساند و خطر لخته شدن خون را افزایش دهد.

دیابت: افراد مبتلا به دیابت به دلیل افزایش احتمال ابتلا به سایر عوامل خطرزای قلبی عروقی مانند کلسترول بالا و فشار خون بالا در معرض خطر سکته مغزی هستند.

کلسترول بالا: افزایش سطح کلسترول در خون می تواند منجر به ایجاد پلاک در شریان ها شود و خطر سکته مغزی را افزایش دهد.

چاقی: اضافه وزن یا چاقی می تواند خطر سکته مغزی را با کمک به ایجاد سایر عوامل خطر قلبی عروقی افزایش دهد.

سیگار کشیدن: مصرف دخانیات یک عامل خطر مهم برای سکته مغزی در تمام گروه های سنی است، زیرا می تواند به رگ های خونی آسیب برساند و خطر لخته شدن خون را افزایش دهد.

سابقه خانوادگی سکته مغزی: افراد با سابقه خانوادگی سکته مغزی در معرض خطر بیشتری برای تجربه سکته مغزی هستند.

سابقه قبلی سکته مغزی یا حمله ایسکمیک گذرا (TIA): افرادی که قبلاً سکته مغزی یا TIA داشته اند در معرض خطر ابتلا به سکته مغزی دیگر هستند.

قرص های ضد بارداری: برخی از انواع قرص های ضد بارداری می توانند خطر سکته مغزی را افزایش دهند، به ویژه در زنان سیگاری یا سایر عوامل خطر.

درمان سکته مغزی در جوانان

سکته مغزی در جوانان

ارگو تراپیست رضا مقتدایی

درمان سکته مغزی در جوانی مشابه درمان در افراد مسن است، با تمرکز بر بازگرداندن جریان خون به مغز و جلوگیری از آسیب بیشتر. گزینه های درمانی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

داروها: داروهای ضد انعقاد ممکن است برای حل کردن لخته های خون و جلوگیری از تشکیل لخته های جدید استفاده شود.
روش های اندوواسکولار: در برخی موارد، روش های کم تهاجمی مانند ترومبکتومی ممکن است برای حذف لخته های خون از رگ های خونی مغز انجام شود.
توانبخشی: فیزیوتراپی، کاردرمانی و گفتار درمانی ممکن است برای کمک به فرد برای بازیابی عملکردهای از دست رفته و بازیابی استقلال توصیه شود.
تغییرات سبک زندگی: اتخاذ یک سبک زندگی سالم، از جمله حفظ وزن سالم، خوردن یک رژیم غذایی متعادل، ورزش منظم و اجتناب از مصرف دخانیات، می تواند به کاهش خطر سکته مغزی در آینده کمک کند.

فیزیوتراپی سکته مغزی در منزل

فیزیوتراپی سکته مغزی، یک شکل تخصصی از فیزیوتراپی است که برای کمک به افرادی که سکته را تجربه کرده اند، قدرت، هماهنگی، تعادل و تحرک کلی خود را بهبود می بخشد. هدف فیزیوتراپی سکته مغزی در منزل بازیابی هر چه بیشتر عملکرد و استقلال پس از سکته مغزی با پرداختن به آسیب‌های فیزیکی و ناتوانی‌های ناشی از سکته مغزی است.

اهداف فیزیوتراپی سکته مغزی عبارتند از:

بهبود تحرک: فیزیوتراپی سکته مغزی در منزل بر بهبود توانایی فرد در راه رفتن، ایستادن و حرکت مستقل تمرکز دارد. این ممکن است شامل تمریناتی برای تقویت عضلات، بهبود هماهنگی و افزایش تعادل باشد.

افزایش قدرت و استقامت: بازماندگان سکته مغزی اغلب دچار ضعف و خستگی عضلانی می‌شوند که می‌تواند مانع از انجام فعالیت‌های روزانه آنها شود. فیزیوتراپی از طریق تمرینات و فعالیت های هدفمند به ایجاد قدرت و استقامت کمک می کند.

بهبود انعطاف پذیری و دامنه حرکت: بازماندگان سکته ممکن است دامنه حرکتی محدود و سفتی در مفاصل خود داشته باشند که می تواند بر توانایی آنها در انجام کارهایی مانند لباس پوشیدن و حمام کردن تأثیر بگذارد. فیزیوتراپی به بهبود انعطاف پذیری و دامنه حرکتی از طریق تمرینات کششی و تکنیک های درمان دستی کمک می کند.

پرداختن به درد و اسپاستیسیته: برخی از بازماندگان سکته مغزی درد و سفتی عضلانی را تجربه می‌کنند که به عنوان اسپاستیسیتی شناخته می‌شود، که مدیریت آن می‌تواند چالش برانگیز باشد. فیزیوتراپی می تواند از طریق تکنیک هایی مانند کشش، ماساژ و روش هایی مانند گرما یا سرما درمانی به کاهش درد و کاهش اسپاستیسیتی کمک کند.

تقویت تعادل و هماهنگی: بازماندگان سکته مغزی ممکن است در تعادل و هماهنگی مشکل داشته باشند و خطر سقوط و صدمات را افزایش دهند. فیزیوتراپی شامل تمرین هایی برای بهبود تعادل و هماهنگی و همچنین آموزش تکنیک های راه رفتن ایمن و استفاده از وسایل کمکی است.

افزایش استقلال: در نهایت هدف فیزیوتراپی سکته مغزی کمک به افراد برای بازیابی هر چه بیشتر استقلال در انجام فعالیت های روزانه است. این ممکن است شامل آموزش در فعالیت های زندگی روزمره، مانند لباس پوشیدن، آراستگی، و کارهای خانگی باشد تا استقلال عملکردی و کیفیت زندگی را ارتقا دهد.

نویسنده

تاریخ انتشار

keyboard_arrow_up