سکته مغزی و فلج سمت چپ بدن به ضعف یا فلج در سمت چپ بدن اشاره دارد. این می تواند شامل ضعف در بازوها، پاها، صورت، یا حتی کل سمت چپ بدن باشد. فلج سمت چپ بدن معمولاً پس از سکته مغزی در سمت راست مغز رخ می دهد. این به این دلیل است که سمت راست مغز کنترل سمت چپ بدن را بر عهده دارد.

اختلال ناگهانی جریان خون در مغز که علت اصلی سکته مغزی است، می تواند عواقب عمیقی بر روی فرد مبتلا داشته باشد. در میان پیامدهای مختلف، فلج سمت چپ بدن پس از سکته یک وضعیت چالش برانگیز است که نیاز به درک و حمایت همه جانبه دارد.

از نظر عصبی، سمت چپ مغز سمت راست بدن را کنترل می کند و بالعکس. هنگامی که سکته مغزی در سمت راست مغز رخ می دهد، اغلب منجر به فلج در سمت چپ بدن می شود. این ارتباط بین مغز و بدن مبنایی برای درک علائم فلج سمت چپ پس از سکته است.


بیشتر بخوانید : فلج پس از سکته مغزی


علل سکته مغزی و فلج سمت چپ بدن

سکته مغزی در دو نوع ایسکمیک و هموراژیک رخ می دهد که علل هرکدام عبارتند از :

علل سکته مغزی ایسکمیک

تصلب شرایین: تصلب شرایین زمانی اتفاق می افتد که دیواره رگ های خونی با رسوبات چربی و کلسترول سفت و باریک می شود. این امر می تواند جریان خون را کاهش دهد و خطر سکته مغزی را افزایش دهد.
آریتمی قلب: آریتمی قلب زمانی اتفاق می افتد که ضربان قلب غیر طبیعی باشد. آریتمی قلب می تواند منجر به لخته شدن خون در قلب شود که می تواند از طریق جریان خون به مغز حرکت کند و باعث سکته مغزی شود.
فشار خون بالا: فشار خون بالا می تواند به دیواره رگ های خونی آسیب برساند و خطر سکته مغزی را افزایش دهد.
دیابت: دیابت می تواند باعث آسیب به رگ های خونی شود و خطر سکته مغزی را افزایش دهد.
سیگار کشیدن: سیگار کشیدن می تواند باعث آسیب به رگ های خونی شود و خطر سکته مغزی و فلج سمت چپ بدن را افزایش دهد.
مصرف بیش از حد الکل: مصرف بیش از حد الکل می تواند باعث آسیب به رگ های خونی شود و خطر سکته مغزی را افزایش دهد.

علل سکته مغزی هموراژیک

  • فشار خون بالا: فشار خون بالا می تواند به دیواره رگ های خونی آسیب برساند و خطر سکته مغزی هموراژیک را افزایش دهد.
  • آنوریسم: آنوریسم زمانی اتفاق می افتد که یک رگ خونی در مغز ضعیف و متورم شود. آنوریسم می تواند پاره شود و باعث سکته مغزی هموراژیک شود.
  • مصرف داروهای رقیق کننده خون: داروهای رقیق کننده خون می توانند خطر خونریزی را افزایش دهند. در برخی موارد، این می تواند منجر به سکته مغزی هموراژیک شود.

علائم سکته مغزی و فلج سمت چپ بدن

  • ناتوانی در حرکت یا کنترل اندام‌های سمت چپ بدن
  • بی حسی یا گزگز در سمت چپ بدن
  • افتادگی پلک و یا کل صورت در سمت چپ
  • ناتوانی در صحبت کردن یا درک گفتار
  • مشکل در راه رفتن یا حفظ تعادل
  • فلج سمت چپ بدن می‌تواند بر زندگی روزمره تأثیر بگذارد. افراد مبتلا به این وضعیت ممکن است در انجام کارهای ساده مانند لباس پوشیدن، خوردن غذا یا راه رفتن دچار مشکل شوند.

درمان سکته مغزی و فلج سمت چپ بدن

سکته مغزی و فلج سمت چپ بدن

ارگو تراپیست رضا مقتدایی

درمان فلج سمت چپ بدن بر بهبود عملکرد عضلات و کاهش علائم تمرکز دارد. درمان ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • فیزیوتراپی: فیزیوتراپی می تواند به تقویت عضلات و بهبود دامنه حرکتی کمک کند.
  • کاردرمانی: کاردرمانی می تواند به بهبود مهارت های حرکتی ظریف، مانند نوشتن یا لباس پوشیدن کمک کند.
  • گفتاردرمانی: گفتاردرمانی می تواند به بهبود گفتار و بلع کمک کند.
  • دارو درمانی: داروها ممکن است برای کاهش التهاب یا درد ناشی از فلج استفاده شوند.
  • در برخی موارد، جراحی ممکن است برای بهبود جریان خون به مغز و کاهش آسیب عصبی استفاده شود.

توانبخشی می تواند به افراد مبتلا به فلج سمت چپ بدن پس از سکته مغزی کمک کند تا دامنه حرکتی خود را بهبود بخشند، قدرت عضلات خود را افزایش دهند و مهارت های حرکتی خود را بازیابی کنند. داروها می توانند به کاهش درد، اسپاسم و سایر علائم فلج کمک کنند. جراحی در برخی موارد ممکن است برای بهبود عملکرد حرکتی یا کاهش علائم فلج مورد استفاده قرار گیرد.

فیزیوتراپی در منزل

فیزیوتراپی پس از سکته مغزی و فلج سمت چپ بدن یک بخش مهم از توانبخشی است که می تواند به افراد مبتلا به سکته مغزی کمک کند تا دامنه حرکتی، قدرت عضلات و هماهنگی خود را بهبود بخشند و مهارت های حرکتی خود را بازیابی کنند. متخصصان فیزیوتراپی در منزل با ارزیابی فرد و تعیین اهداف درمانی، برنامه درمانی شخصی برای هر بیمار ایجاد می کنند.

هدف از فیزیوتراپی پس از سکته مغزی عبارتند از:

  • جلوگیری از سفتی عضلات و عوارض دیگر
  • بهبود دامنه حرکتی
  • افزایش قدرت عضلات
  • بهبود هماهنگی
  • بازیابی مهارت های حرکتی

متخصصان فیزیوتراپی در منزل از طیف گسترده ای از تکنیک ها برای کمک به افراد مبتلا به سکته مغزی استفاده می کنند، از جمله:

  • تمرینات فعال: این تمرینات توسط خود بیمار انجام می شود و شامل حرکاتی مانند خم کردن بازو یا پا، چرخش سر و راه رفتن است.
  • تمرینات مقاومتی: این تمرینات با استفاده از وزنه ها یا دستگاه های مقاومتی انجام می شود و به افزایش قدرت عضلات کمک می کند.
  • تمرینات تعادلی: این تمرینات به بهبود تعادل و هماهنگی کمک می کند.
  • تمرینات عملکردی: این تمرینات برای کمک به بیمار در انجام فعالیت های روزمره مانند راه رفتن، لباس پوشیدن و غذا خوردن طراحی شده اند.​

نویسنده

تاریخ انتشار

keyboard_arrow_up