فیزیوتراپی در منزل بیمار پارکینسون

بیماری پارکینسون (PD) یک اختلال عصبی است که عمدتاً بر سیستم حرکتی تأثیر می گذارد و در نتیجه طیفی از علائم حرکتی و غیرحرکتی ایجاد می کند.

مشخصه آن تخریب نورون‌ های تولیدکننده دوپامین در ناحیه جسم سیاه مغز است. در نتیجه، افراد مبتلا به بیماری پارکینسون اغلب طیف وسیعی از اختلالات حرکتی، از جمله لرزش، برادی‌ کینزی (کندی حرکت)، سفتی و بی‌ ثباتی وضعیتی را تجربه می‌ کنند.

در حالی که مداخلات دارویی و جراحی معمولاً برای مدیریت علائم بیماری پارکینسون استفاده می شود، فیزیوتراپی در منزل بیمار پارکینسون نقش مهمی در بهبود کیفیت زندگی افراد مبتلا به این بیماری دارد. 

ارزیابی بیماری پارکینسون

قبل از ایجاد یک برنامه جامع فیزیوتراپی برای فرد مبتلا به بیماری پارکینسون، انجام یک ارزیابی کامل ضروری است. فرآیند ارزیابی معمولاً شامل اجزای زیر است:

تاریخچه پزشکی و ارزیابی علائم: فیزیوتراپیست اطلاعات دقیقی در مورد سابقه پزشکی فرد، از جمله شروع علائم، هر گونه بیماری همراه و پیشرفت بیماری پارکینسون جمع آوری می کند. ارزیابی کامل علائم حرکتی و غیرحرکتی بیمار نیز ضروری است.

ارزیابی فیزیکی: فیزیوتراپیست توانایی های فیزیکی فرد از جمله دامنه حرکتی، قدرت عضلانی، انعطاف پذیری، وضعیت بدن و راه رفتن را ارزیابی می کند. شناسایی اختلالات حرکتی خاص برای تنظیم برنامه درمانی به طور موثر مهم است.

ارزیابی عملکردی: ارزیابی توانایی فرد برای انجام فعالیت های روزمره زندگی (ADLs) بسیار مهم است. فیزیوتراپیست ممکن است وظایفی مانند لباس پوشیدن، حمام کردن، و پیاده روی را ارزیابی کند تا تاثیر PD بر زندگی روزمره را درک کند.

ارزیابی تعادل و وضعیت وضعیتی: با توجه به افزایش خطر زمین خوردن در افراد مبتلا به بیماری پارکینسون، تعادل و ثبات وضعیتی ارزیابی می شود. آزمون‌ها و معیارهای مختلفی مانند مقیاس تعادل برگ و ارزیابی حرکتی مبتنی بر عملکرد Tinetti معمولاً برای ارزیابی تعادل استفاده می‌شوند.

تجزیه و تحلیل راه رفتن: ارزیابی الگوی راه رفتن یک فرد به شناسایی ناهنجاری ها، مانند به هم زدن، یخ زدن راه رفتن، یا هوس کردن کمک می کند. این اطلاعات توسعه مداخلات متمرکز بر راه رفتن را راهنمایی می کند.

فیزیوتراپی در منزل بیمار پارکینسون

هنگامی که ارزیابی کامل شد، فیزیوتراپیست ها برنامه های درمانی شخصی را برای رفع نیازهای خاص افراد مبتلا به بیماری پارکینسون ایجاد می کنند. اهداف کلی فیزیوتراپی در PD عبارتند از:

  • بهبود تحرک و استقلال عملکردی.
  • تقویت تعادل و کاهش خطر سقوط.
  • کاهش سفتی عضلات و افزایش انعطاف پذیری.
  • به حداقل رساندن لرزش و برادی‌کینزی.
  • افزایش کیفیت کلی زندگی.

چندین روش و تکنیک درمانی معمولاً در فیزیوتراپی بیماری پارکینسون استفاده می شود:

ورزش و فعالیت بدنی:

ورزش های هوازی: فعالیت های هوازی مانند پیاده روی سریع، دوچرخه سواری یا شنا می تواند تناسب اندام قلبی عروقی و استقامت کلی را بهبود بخشد.
تمرینات تقویتی: تمرینات مقاومتی به مقابله با ضعف و سفتی عضلانی که معمولاً در بیماری پارکینسون دیده می شود کمک می کند.
تمرینات دامنه حرکتی (ROM): این تمرینات انعطاف پذیری و تحرک مفصل را هدف قرار می دهند و خطر انقباض و سفتی را کاهش می دهند.
آموزش عملکردی: فیزیوتراپیست ها با تمرکز بر ADL ها، استراتژی ها و تکنیک هایی را برای انجام کارآمدتر وظایف روزانه آموزش می دهند.

فیزیوتراپی در منزل بیمار پارکینسون

ارگو تراپیست رضا مقتدایی

آموزش تعادل:

تمرینات تعادلی خاص برای بهبود ثبات و کاهش خطر سقوط طراحی شده اند.
تای چی و یوگا اغلب برای تقویت تعادل و آگاهی بدن ترکیب می شوند.

آموزش راه رفتن:

تمرین راه رفتن شامل تمریناتی برای رسیدگی به ناهنجاری های راه رفتن مانند انجماد راه رفتن، به هم زدن و هجوم رفتن است.
نشانه‌های دیداری و نشانه‌های شنیداری ریتمیک برای تسهیل راه رفتن هماهنگ‌تر استفاده می‌شوند.

اصلاح وضعیت بدن:

تمرینات وضعیتی به افراد کمک می‌کند تا حالت ایستاده خود را حفظ کنند و وضعیت خمیده یا خمیده را کاهش دهند.
استفاده از آینه ها، نشانه ها و تکیه گاه های خارجی می تواند به دستیابی به وضعیت بهتر کمک کند.

تکنیک های حسی:

تکنیک‌های یکپارچه‌سازی حسی، از جمله ورودی فشار عمیق و تمرین حس عمقی، می‌تواند به افراد مبتلا به مشکلات پردازش حسی رایج در بیماری پارکینسون کمک کند.

دستگاه های کمکی:

ممکن است وسایل کمکی راه رفتن مانند عصا و واکرها برای بهبود ثبات و ایمنی در حین حرکت توصیه شود.
ارتزها (بریس ها) را می توان برای حمایت از مفاصل ضعیف استفاده کرد.

فواید فیزیوتراپی در منزل بیمار پارکینسون

فیزیوتراپی طیف وسیعی از فواید را برای افراد مبتلا به بیماری پارکینسون ارائه می دهد. این مزایا فراتر از پرداختن به علائم حرکتی است و می تواند به طور قابل توجهی کیفیت کلی زندگی را بهبود بخشد:

  • بهبود تحرک: فیزیوتراپی می تواند توانایی فرد را برای حرکت، راه رفتن و انجام فعالیت های روزانه با سهولت و کارایی بیشتر افزایش دهد.
  • افزایش تعادل و پیشگیری از سقوط: تمرینات تعادلی خطر زمین خوردن را کاهش می دهد، که می تواند به ویژه برای افراد مبتلا به بیماری پارکینسون خطرناک باشد.
  • کاهش درد و سفتی عضلانی: فیزیوتراپی از طریق تمرینات و تکنیک‌ها می‌تواند درد را کاهش داده و سفتی عضلات را کاهش دهد و راحتی کلی را بهبود بخشد.
  • افزایش استقلال: فیزیوتراپی با تمرکز بر ADL ها و تمرینات عملکردی به افراد کمک می کند تا استقلال خود را در زندگی روزمره بازیابی یا حفظ کنند.
  • راه رفتن و وضعیت بدنی بهتر: آموزش راه رفتن و اصلاح وضعیت بدن می تواند منجر به راه رفتن صاف تر، مطمئن تر و هماهنگ تر شود.
  • بهبود کیفیت خواب: فعالیت بدنی منظم می تواند به الگوهای خواب بهتر کمک کند و علائم غیر حرکتی مرتبط با اختلالات خواب را کاهش دهد.

 

 

 

بیشتر بخوانید :

فیزیوتراپی پس از شکستگی مچ دست در منزل

فیزیوتراپی در منزل شرق تهران

فیزیوتراپی پس از شکستگی مچ پا

فیزیوتراپی پس از تعویض مفصل زانو

فیزیوتراپی در منزل پس از جراحی

بیماری پارکینسون

فیزیوتراپی در منزل پس از جراحی زانو

فیزیوتراپی پس از جراحی در منزل

فیزیوتراپی در منزل پس از شکستگی

فیزیوتراپی در منزل شمال تهران

فیزیوتراپی دست در منزل

فیزیوتراپی دست پس از جراحی در منزل

 

نویسنده

تاریخ انتشار

keyboard_arrow_up