کما پس از سکته مغزی حالتی از بیهوشی طولانی مدت است. این یک عارضه جدی است که می تواند به دنبال سکته مغزی رخ دهد، اما همه کسانی که دچار سکته مغزی می شوند به کما نمی روند. در اینجا دلایل اصلی ایجاد کما پس از سکته وجود دارد:

تورم مغز (ادم مغزی): هنگامی که سکته مغزی رخ می دهد، بافت مغز آسیب دیده اغلب متورم می شود. این تورم که ادم مغزی نامیده می شود، بر کل مغز در فضای محدود جمجمه فشار وارد می کند. اگر تورم به اندازه کافی شدید باشد، می تواند ساختارهای حیاتی مغز را فشرده کند و منجر به از دست دادن هوشیاری و کما شود.

آسیب گسترده مغزی: شدت سکته به طور مستقیم با خطر بالقوه کما مرتبط است. سکته های بزرگتر یا سکته هایی که نواحی حیاتی مغز را تحت تاثیر قرار می دهند، احتمال بیشتری دارد که شبکه های پیچیده مغز را مختل کنند و منجر به کما شوند. این مناطق مغز ممکن است شامل موارد زیر باشد:

ساقه مغز: ساقه مغز قسمت پایینی مغز است که آن را به نخاع متصل می کند. مسئول تنظیم عملکردهای حیاتی مانند تنفس، ضربان قلب، فشار خون و هوشیاری است. سکته مغزی که بر ساقه مغز تأثیر می گذارد می تواند این عملکردها را مختل کند و منجر به کما شود.

سیستم فعال کننده مشبک (RAS): RAS شبکه ای از نورون های موجود در ساقه مغز است که برای حفظ بیداری و هوشیاری بسیار مهم است. آسیب به RAS می تواند منجر به اختلال در هوشیاری و کما شود.

سایر دلایل کما پس از سکته مغزی

آسیب تالاموس: تالاموس به عنوان مرکز انتقال اطلاعات حسی وارد مغز عمل می کند. آسیب قابل توجه به تالاموس می تواند در عملکرد کلی مغز و هوشیاری اختلال ایجاد کند.

هیدروسفالی: در برخی موارد، سکته مغزی می‌تواند منجر به تجمع مایع مغزی نخاعی (CSF) در بطن‌های مغز شود که باعث ایجاد وضعیتی به نام هیدروسفالی می‌شود. CSF اضافی بر مغز فشار وارد می کند و به طور بالقوه منجر به اختلال هوشیاری یا کما می شود.

تشنج های بعدی: سکته مغزی می تواند باعث تشنج شود، قسمت هایی از فعالیت الکتریکی غیر طبیعی در مغز. این تشنج‌ها، به ویژه اگر طولانی یا تکرار شوند، می‌توانند عملکرد مغز را بیشتر به خطر بیندازند و به حالت کما کمک کنند.

اختلالات متابولیک: سکته مغزی می تواند تعادل متابولیک بدن را مختل کند. قند خون پایین، عدم تعادل الکترولیت ها یا عفونت ها می توانند بر عملکرد مغز بیمار سکته ای تأثیر منفی بگذارند و خطر کما را افزایش دهند.

عوامل خطر کما پس از سکته مغزی

  • سن: افراد مسن در معرض خطر بالاتری برای رفتن به کما پس از سکته هستند.
  • شرایط پزشکی قبلی: افراد مبتلا به بیماری های قبلی مانند دیابت، فشار خون بالا یا بیماری قلبی ممکن است با خطر بیشتری روبرو شوند.
  • محل سکته مغزی: سکته‌هایی که هر دو طرف مغز را تحت تأثیر قرار می‌دهند، بیشتر باعث ایجاد کما می‌شوند.

روشهای درمان و مدیریت

کما پس از سکته مغزی

ارگو تراپیست رضا مقتدایی

نتیجه کما پس از سکته مغزی می تواند غیرقابل پیش بینی باشد. برخی از افراد ممکن است ظرف چند روز یا چند هفته به هوش بیایند. دیگران ممکن است برای مدت طولانی تری در کما بمانند. متأسفانه، برخی از افراد هرگز به طور کامل بهبود نمی یابند. در اینجا عواملی وجود دارد که بر پیش آگهی تأثیر می گذارد:

  • علت کما پس از سکته مغزی
  • میزان شدت آسیب مغزی
  • سن و سلامت کلی بیمار قبل از سکته مغزی
  • شروع به موقع اقدامات درمانی

هنگامی که فردی پس از سکته مغزی به کما می‌رود، پزشکان از ابزارهای تشخیصی مختلفی برای تعیین دقیق علت و ارزیابی میزان آسیب استفاده می‌کنند:

معاینه عصبی: پزشک سطح هوشیاری، رفلکس ها و پاسخگویی فرد را ارزیابی می کند.
سی تی اسکن و ام آر آی: اسکن مغز به تجسم آسیب ناشی از سکته مغزی، خونریزی یا تورم کمک می کند.
EEG (الکتروانسفالوگرام): فعالیت مغز را ثبت می کند و تشنج را تشخیص می دهد.

هدف درمان رسیدگی به علت اصلی کما و به حداقل رساندن آسیب بیشتر مغزی است. این ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • داروهایی برای کاهش تورم
  • جراحی برای کاهش فشار یا برداشتن لخته خون
  • کنترل تشنج
  • مدیریت قند خون، فشار خون و الکترولیت ها
  • مراقبت های حمایتی: مانند ونتیلاتورها برای کمک به تنفس و حمایت تغذیه ای.

توانبخشی با فیزیوتراپی و کاردرمانی پس از خارج شدن بیمار از کما برای بازیابی توانایی های جسمی – حرکتی پس از سکته مغزی ضروری است.

فیزیوتراپی سکته مغزی در منزل که توسط متخصصان ما در بهترین مرکز فیزیوتراپی در منزل تهران ارائه می شود ، بخش مهمی از برنامه درمانی بیماران است که شرایط بیماران را تا حد زیادی بهبود می بخشد.

نویسنده

تاریخ انتشار

keyboard_arrow_up